bo słowa to za mało

za często byłam zbywana, olewana itd by w ogóle się odezwać, że nie jest dobrze, że nie radzę sobie, że jestem przerażona...

psycholożka powiedziała mi, że poradziłam sobie bez niej (po terapii) lepiej niż z nią (w trakcie terapii). ale czy ja naprawdę sobie poradziłam? czy to, że obroniłam mgr, zdobyłam kolejne uprawnienia to w ogóle jest radzenie sobie? czy radzeniem sobie jest granie całymi dniami w gierki na fb i oglądanie seriali? czy radzeniem sobie było siedzenie pół roku na bezrobociu? ale faktycznie dałam radę. musiałam. bo jestem silna. bo każdego ranka jednak próbuję wstać, jednak myję zęby, a teraz nawet wychodzę do pracy (zrezygnowałam z jednej godziny pracy, żeby się przynajmniej nie spóźniać).

chciałabym kiedyś zrozumieć skąd się biorą te wszystkie czarne myśli. dlaczego pierwsze co myślę jest złe. przypomnienie sobie lepszej wersji wydarzeń (często prawdziwej!!), przypomnienie sobie, że nie jestem sama i że zawsze jest jakieś rozwiązanie, że jest o co walczyć, że są rzeczy które kocham i jeszcze będę miała szansę ja mieć, robić itd... zajmuje mi mnóstwo czasu i wysiłku. dlaczego to nie te myśli przychodzą pierwsze?

od dawna nikt mi nie mówi, że dam radę, że jestem silna, piękna i ze wszystkim sobie poradzę. na pewno gdzieś w komórce mam jeszcze te smsy. ale już nikt, nigdy więcej mi tego nie mówił. dobra. nie chce mi się więcej pisać.

zgodnie z zasada dotyczaca wzrostu, ze w łózku sie wszystko wyrówna, nic wiecej nie moglo sie wydarzyc, a to tez sie nie moglo, wiec nic sie nie moglo wydarzyc.... hell yaeh!

czy to by coś zmieniło, gdybyśmy skończyli tą rozmowę. czy była dla nas jakakolwiek szansa? czy gdybym dała nam szansę, gdybyś nie zobaczył mnie z nim, gdyby gdyby, nie, nie obchodzi mnie to...
czy teraz robię to samo? oczekuje rozmowy na pożegnanie, rozmowy z której nie wyniknie nic... po której będę wolna... wolna by popełniać kolejne takiesame błędy.?

za bogata, żeby umrzeć, za biedna by żyć...

mam ciągle wiele do ukrycia.

czuję się jakbym miała w sobie korek. tak gdzieś na wysokości żołądka. taki nowy rodzaj klina.

a jedyny sposób by się tego pozbyć to emocjonalnie wymiotować....

jeśli czujesz się nie wyjściowo, nieatrakcyjnie jakoś inaczej nie, to ubierz się w coś nie wyjściowego, będziesz mogła zwalić na ciuch. a poza tym wszystko będzie w równowadze. sprawdziło się - równowaga zachowana :)

kiedy rok temu w ramach postanowień noworocznych zakładam sobie rożne rzeczy do realizacji (pomalować paznokcie, pójść do kina) zapisałam "zakochać się nieszczęśliwie" miałam na myśli jakieś fatalne zauroczenie w żonatym facecie albo coś w tym stylu. i nawet po paru (wow! chyba nie potrzebuję drugiej ręki żeby je policzyć) drobnych zauroczeniach myślałam sobie "jest. zrobione. done." i nagle okazuje się, że siła słów jest znów silna, że moc jest w słowach, że wkopałam się niemiłosiernie... bo przecież przyjaźń to też forma zakochania... bo można być zranionym, wykorzystanym i stracić zaufanie - stać się nieszczęśliwie zakochanym w próbie babskiej przyjaźni. to nie tak, że ktoś był tam winny - każda z nas po trochę. ale postanowienie zrealizowałam i cierpię sobie do dziś.

swoją drogą "magia" świąt próbowała mnie też zakochać... ale nie, lepiej nie, nie w kimś kogo nie ma...

miałam 19 lat. powiedział mi, że jej przyjaciółka kazała jej wybierać pomiędzy nim a nią, czyli chłopakiem a przyjaźnią. "masakra!masakra!masakra!" krzyczało coś w mojej głowie. myślałam, że po przekroczeniu okresu przejściowego między podstawówką i liceum (dzisiejsze gimnazjum) takich pomysłów się już nie ma. wszyscy wtedy byliśmy już na studiach. wiadomo przecież, że wybiera się miłość! i co z niej za przyjaciółka, że chce jej odebrać szczęście i szanse na przyszłość. jak teraz o tym myślę, to wydaje mi się, że on był nieźle wkurzony, że ona się w ogóle śmiała zastanawiać. co się stało dalej, tego już nie wiem. może przyjaźń się rozpadła, może przyjaciółka dała za wygraną, grunt, że miłość zwyciężyła. a ja miałam bonusowy tydzień z nim.

dziś mam lat 20+, jasno określone granice pomiędzy zauroczeniem, zakochaniem, miłością, świetny chitynowy pancerzyk niezaangażowania i grupę bliskich mi ludzi, których nie potrafiłabym oddać w zamian za ulotne wrażenie, że "może to miałoby jakiś sens".

dobrze, że nie dane mi sprawdzać, czy to ma sens...